இன்று புதிதாய் பிறந்தோம்

கடந்த சில மாதங்களாக எல்லோர் மனதிலும் ஒரு விதமான அச்சம். வாழ்வை நினைத்து ஒரு ஐயப்பாடு. முதலில் வீட்டில் இருந்தால் சௌக்கியம் என்று நினைத்தோம் இப்போது வீட்டில் இருந்தால் கூட பாதுகாப்பா என்ற நிலை தோன்றிவிட்டது . அதோடு வீட்டிலேயே இருந்தால் வீடு எப்படி ஓடும் என்ற கேள்விக்குறி மனதில் எழுந்துள்ளது. அதனால்தானோ என்னவோ எந்தவித வேலை எந்த நிகழ்வு எதிலும் மனம் லயிக்கவில்லை . அதுவும் இந்த லாக்டோன் தொடங்கி குடும்பத்தில் நடந்த எந்தவிதமான நல்லது கெட்டது நிச்சயதார்த்தம் திருமணம் நெருங்கிய உறவினரின் இறப்பு எதிலும் யாரும் கலந்து கொள்ள முடியாத ஒரு நிலை இப்படியும் ஒரு வாழ்க்கையா என்ற கேள்விக்குறி.

ஆனால் இவையெல்லாம் ஒரு புறமிருக்க உற்றார் உறவினரும் மற்ற நண்பர்களும் இந்த நேரம் தான் நமக்கு கிடைத்த நல்வாய்ப்பு , தன் கைவண்ணம் கலைவண்ணம், ஒவ்வொருவரும் தங்களின் அரிய திறமையெல்லாம் வெளியில் கொண்டுவந்து தினந்தோறும் சமைக்கும் சமையல் ஆகட்டும் இல்லை கைவேலைகள் ஆகட்டும், ஒவ்வொன்றாக வெளிக்கொண்டு வந்து அதன் படங்கள் , செய்திகளை வெளியிட இது ஏதோ போட்டி போல் தோன்றியது . நான் மட்டும் இதற்கெல்லாம் விதிவிலக்கு. தினந்தோறும் செய்யக்கூடிய அடிப்படை உணவு வகைகளை மட்டும் செய்துவிட்டு ,( ) அலுவலக வேலையும் மேற்கொண்டு விட்டு இன்றைய பொழுது கழிந்தது நாளை எப்பொழுது விடியும், என்று நினைத்து பொழுதைக் கழித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் . ஏன் இப்படி இருக்கிறாய் உனக்கு தெரிந்ததை செய் என்று கேட்கும்போதெல்லாம் நான் என்ன செய்யமுடியும் வாய் மட்டும்தான் அசைத்துப் பேச முடியும் என்று நினைப்பேன் . என் பணி எப்போதும் பேசுவது தானே, சரி அதையே எழுது வாயே இப்பொழுது ஏன் எதுவும் எழுத மாட்டேங்கிறாய் என்றெல்லாம் நெருங்கிய நண்பர்களும் உறவினரும் எத்தனையோ முறை என்னை எடுத்துக் கூறினால் கூட ஏனோ என் மனதில் அலையோசை எழும்பவில்லை. என்னவோ வாழ்க்கை பூராவும் நான் ஓட்டிக் கொண்டு இருந்தது போலவும் இப்போது அது ஸ்தம்பித்துப் போய் விட்டது போலவும் மனதிற்குள் ஒரு எண்ணம் . இப்படி சோர்வடைந்து இருக்கும்பொழுது நான் மனதை செலுத்திய ஒரே இடம் என் செடி கொடிகள் . அவ்வப்போது வீட்டில் நறுக்கும் காய்கறி விதைகள் ஆகட்டும் இல்லை , பல வருடங்களாக பூக்காமல் இருக்கும் செம்பருத்தியும் கனகாம்பரம் செடிகள் ஆகட்டும் மனம் எல்லாம் அதில் செலுத்தி அதை ஒழுங்கு படுத்துவதில் நேரத்தை செலவு செய்து கொண்டிருந்தேன் . ஐம்பது அறுபது செடிகளுக்கு மேல் வைத்திருந்தால் கூட செடிகள் பச்சை பசேலென்று இருக்கிறது ஆனால் ஒரு பூ காய் கூட இல்லையே இதுவும் இன்றைய வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கிறது என்று அவ்வப்போது கிண்டலாக வீட்டிற்குள்ளே பேசிக்கொண்டிருந்தேன். உனக்கு எல்லாவற்றிலும் நெகட்டிவ் எண்ணங்கள் தான் என்று திட்டு வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் பல வருடங்களாக ஒரு மொட்டு கூட வராமல் இருந்த செம்பருத்தி செடியில் பலவித நிறங்களில் பூக்களை காண தொடங்கினேன் .

இதோ இந்த ஃபுட்பால் லில்லி எனப்படும் செடி அழிந்து விட்டதோ என்ற ஐயம் கொண்டிருந்தேன் . விழுந்துவிட்டேன் என்று நினைத்தாயோ மானிடா! என்று நேற்று தலையை தூக்கி அற்புதமான மலராக வெளிவந்தது இந்த செடி. ஏதோ ஒன்று புரிந்தது போல் இருந்தது. எதுவும் நம் கையில் இல்லை. இயற்கை தன் வளர்ச்சியை பாதுகாப்பை தானாகத் தேடிக்கொள்ளும். இன்று கடினமாகத் தோன்றும் இதுவும் கடந்து போகும். நல்லெண்ணத்தோடு நல் உழைப்பைக் கொடுத்தால் கடினமான நாட்களும் பழம் கிடைக்கும் நாட்களாக மாறிப்போகும் என்ற எண்ணம் மனதில் தோன்றியது. ஆம் அன்று அந்த பாரதி சொன்னது போல விழுந்துவிட்டேன் என்று நினைத்தாயா? போன வினைகள் செய்த தீய பழங்கள் எல்லாவற்றையும் அழித்து இந்தப் பிறவியே எனக்கு நற்கதி கொடுப்பாயா என்று அவன் வரம் கேட்டது போல மனதில் நினைத்து அந்த கிருஷ்ணபரமாத்மா சொன்னது போல் நல்லது கெட்டது எதுவும் நம் கையில் இல்லை . நாம் ஜாக்கிரதையாக நம் கடமைகளை செய்து வந்தால் பலன்கள் தானாக கிடைக்கும் . இதுவும் கடந்து போகும்!! மனதில் புத்துணர்ச்சியோடு மீண்டும் பிறந்து வலம் வருவோம் , ஒன்று கூடி இந்த கஷ்டத்தை கடப்போம.

ஆறு கண்ட புது வெள்ளம் போல மனதில் தோன்றிய புத்துணர்ச்சியோடு அடுத்த அலையோசை உடன் மீண்டும் சந்திக்கிறேன் .அலையோசை தொடரும்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s